تبليغاتX
ئاکام

ئاکام

شعر داستان نمایشنامه تاتر .....

 

له نجه ي ئاگر

ماندو بوني نو سكه ي ژان

گويزه وانه ي ژيانيك بو

له نجه ي ياخي بوني له شت ها ته سه ر عه رز

ژيان كه ره و

بله نگوي شار قوزه ره شه ئه لاويني

هه وريشمي تال

شيتال شيتال

كوله نجي خه م ئه ته قيني و

بي شك بيشكه نابيته هوي خه وني شيرين

...

له پيكه نيني هاتنتا

كاتي كه په یكه ره ي باوكيمت داتاشي

جگه له ميشكي بي به ياخ

سه ر تا پاي له شم نوقسان بو

دلنياي دلپيسي خه ياليكي قول بوم

له سنوري كونه و نوي دا

به هوي قيني خو بزيوي له سه ر دايه و

له كاتيكدا هه زار كه ره ت

جگه ره ي ميشكم ئه پيچيو

له هه ر مژي

كون بمه وه

با وه شي ماچ ئه م خه وينيو

نوي بمه وه

سه ماي دو كه ل ئه م لاويني

...

به م ته مه نه

پيويسته دل له ده قي ئاو

له ده قي خاك

به تالم كات له خه يالو

له دورترين ئه ستيره دا

گورگه شه وي بم خلافني و  

ئه م دونيا بنيمه تاقه وه

چاوي بنيمه زاقه وه

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 23:58 توسط آزاد |

 

به م ئيواره دلم مه به

هه تاو شه له

نام گه يني به شه وي دوريت

ئه م ريگا قاچم ده كيشي

نه ت بيستوه هه تاو بمري به سه ر عه رزا

شوينيكم دياري كردوه

...

له ولاتي كزه با

بلينم دا

پي نوسي قورگم بتاشم

نوسخه ي خه زينه يك بنوسم

ته له سمي كه م به ئامانجي پي گه يشتنت....

ها واره كه م بو به باي شه ن

داني خه يالت به جي ما

ئا له م ريگا

نه ت بيستوه كه سيك بمري

شوينيكم دياري كردوه

 به م ئيواره دلم مه به
+ نوشته شده در شنبه ششم بهمن 1386ساعت 0:13 توسط آزاد |

 

برو بنو

هيچ نابيبيني له م شه و گاره

كاره باكه ش روناكي له خوي دزيوه

په له قاژه ي خه يال مه كه

بروا مه كه بو زيندو مان

هه مو خواردنيك تو ئه يخوي

سه ده ي ئا سنگ توي خواردوه

خوت حه شار مه ده نيو گول و دار وته مه ن

له ده لاقه ي نه رمو نيانيه وه مه روانه ته مه ن

وشه ي درك له ئا ميزي گوشتي له شتا بخولقينه

" گه شا " ها تو

له و تاريخه وه سه ري هه ل داوه ته وه

كه س نايبينيو

كه س نيه بيگيري ته وه....

ئه م شه و گاره ش كه س ناناسي

بروا ناكه ي؟.....

جالجالوكه م به سه ر شيعره وه بينيوه.......

+ نوشته شده در شنبه ششم بهمن 1386ساعت 0:4 توسط آزاد |

( انجمنِ دیوانگانِ سرشناس )

 

 

ما

با یک قیچی، سبیل گربه را نامنظم قِیچاندیم و عصای راه راهِ کوری را با لنت برق بر دمش وصله کردیم

پیوند بِبَستیم و پیوند گُسَستیم

بر یخ ها به هزار بدبختی، آتش بنشاندیم و آتشش را با  یخآب فروبنشاندیم

تعادل را ستایش کردیم و دُمِ "کانگرو"  از بیخ بُبریدیم

واعظ قانون شدیم و ناقض آفریدیم

ناخن هامان را تا ته جویدیم و لاک تلخ بر آن بنشاندیم

جام آفریدیم و بر شکستش اشک ریختیم

ماشینها  خواباندیم و بر خیابانها سرعت گیر های رفیع چسباندیم

گناه را به عقد شلاق در آوردیم و شبانگاه به دور از چشم شویش با او به بستر زنا رفتیم

خروس سر بریدیم و ساعت زنگدار ساختیم

خواندیم تا شک کنیم، بر شک خود فتح کنیم، بر فتح خود رشک کنیم

بُنجُل ساختیم و فوج صَفداران را، حافظِ اغتشاش صفوفِ خدمات پس از فروشمان ساختیم

زنده ها را به زور بر گور فرو کردیم تا از مرده شان نیایشگاه اسطوره خانه بر افرازیم

بر صحرای "نوادا" خیمه زدیم و بر کم آبی اشک افشاندیم

بر دریا خراب شدیم و عهد کردیم تا خشکی را پیدا کنیم

بر جهان خشم راندیم تا با صدایی بلند بگوییم هستیم، بر هست خود رنگِ ننگ زدیم

بر ضعف خود سینه باد دادیم تا قویان را بر خاک کنیم و خود، بر پس دیوارها  صحنه قدرت را نقش آفرینی کنیم

سر شناس شدیم و عینک دودی زدیم، بل ناشناس شویم

با دست خود بر فرق ها قمه زدیم تا بر تیمارستان تیمارش کنیم

حیوان اهلی کردیم و خود وحشی شدیم

اتم بشکافتیم تا بشکافَدِِمان اتم

شاشآلودیم هر چه آب است و ماشین تصفیه آب، مخترع شدیم

شکافتیم قلبمان را ضجه وار و لنگان لنگان راهیِ دارو سرا گشتیم تا از برای قلب، مرهم ابتیاع کنیم

شکافتیم روحمان را و خود بر پیکری دگر خراب شدیم

شکافتیم اصلمان را و اصالیتی بی اصل را  بر خود داغ زدیم

قفس های باغ وحشمان را  دو چندان کردیم تا وحش را بی وحشت انظار کنیم

با چشمانی خمار، هیجان را از زندگی سِتُردیم وَز برای کودکانمان سرسره های آبی هیجان انگیز بر افراشتیم

مالیات وضع کردیم و بر وضعِ خود جَعل کردیم

غذای هورمونی فرآوردیم وَز براییش "لایپو ساکشن" برآوردیم

لطفا

تعجب نکنید گر زمین از مدارش خارج شود

یا برف از زمین بر هوا ببارد

یا من با پدر بزرگِ در گور خفته ام وصلت کنم

یا  قشون مورچگان و کرمها بر سر قلمرویشان، جنگ هسته ای راه بیاندازند...

یا...  یا ...  یا...

  یا ایها الساقی!

اینجا مجمع دیوانگان است... 

+ نوشته شده در یکشنبه سی ام دی 1386ساعت 23:40 توسط آزاد |

غرب و عقده ادیپ . ایران و عقده سهراب
ادامه مطلب
+ نوشته شده در یکشنبه سی ام دی 1386ساعت 23:30 توسط آزاد |

تنهايي

 

شعر هايم تمام شده اند

حالا با آينه اوقات ميگذرانم

هر صبح سايه ام را صدا ميزنم

تا از بودنم مطما شوم

و بي آنكه بفهمم بزرگ شده ام

توپ پلاستيكي بيست و پنچ سالگيم را بر ميدارم

وبا بچه هاي كوچه بازي ميكنم

گاهي كتاب ميخوانم

وازكرامت كلماتي كه سالها تو را ستودند

صميمانه ممنون ميشوم...

از همه اينها كه خسته شدم

گوشي را برميدارم وبه "گابريل گارسيا" زنگ ميزنم

تا صد سال تنهايي ديگري را برايم بفرستد....

                                          

                                         گابريل گارسيا ماركز " نويسنده رمان صد سال تنهايي"

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 21:59 توسط آزاد |

زيندان

 

 

هه وه لين هه ناسه م كه كيشا

دايكت له زينداني من بو

هه ردوكمان پيكه وه گه و ره بوين

تو له زينداني من له دايك بوي

ناوتم نا ئه وين

ئه تويش نا وي خوشه ويستت له سه ر دايكت نا

ئيسته دلت دي دايكت به جي بيلي و بروي....

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 21:57 توسط آزاد |

زبان شعر

 

زبان شعر من است

كه هيچ است جهان

وآرام به او خواهم گفت گورت كجاست

كه زندگي را ديدم

زير دختي نشسته بود

وچه قد كوتاهي داشت...

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 21:57 توسط آزاد |

باران

 

معناي موهوميست

 كه در تفاوت واژه ها از هزار پله پرت شده

طوري برگشت

كه هزاران سال نوري با دستهاي سرنوشت رقم بخورند

وچراغي نماد بودن

 آغاز بودني از كودكي هايم

كه چقدر خيس مي شدم

تا آن مرد در باران مي آمد

حالا سالهاست مي گذرد

 سالهايي كه كودكان هم كلاسيم روانه آ بادي آينده شدند

ومن بي جواب ،بي هدف

عشق ورزيدم

وهنوز هم كه هنوز است

به آن مرد مي انديشم

به آن مرد كه در باران مي آمد

چراغي در سينه اش يافتند و مشتي واژه تاول زده در دست

گفتند شايد شاعريست......

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 0:37 توسط آزاد |

شعر چیست؟
بحث از چیستی شعر، بحث دشوار و به اعتباری غیر ممکن می باشد چراکه تا کنون که به اندازهء عمر آدمی- که از پیدایش شعر می گذرد- تعریف جامع و مانعی از آن صورت نگرفته است برای همین تعدادی آمده اند بسیاری از آثاری را که به زعم سر ایندگان آن، شعر محسوب می شده اند، از قلمرو شعر بیرون ساخته اند، و برخی بر عکس؛ آثاری را که سرایندگان آن، آنها را در قالب نثر ارائه داده اند، شعر به شمار آورده اند؛ و بعضی هم تفکیک مرز شعر و نثر را کار نادرست خوانده اند.
رضا براهنی در کتاب "طلا در مس" می نویسد:

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 0:36 توسط آزاد |

قاچ

 

ئه و ده مه ي كه خوره تاو بوي

به دواي سيبه را ده گه راي

شه رمي قاچت

تينويه تي زه ويني له باران ئه شكاند

ناوت به رزه

به رزه ناوت

به لام قاچت شكاوه

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 0:34 توسط آزاد |

ناو

 

له جمهوري

عه شق پره له هه نگوين و ژه حر

چاو به ته قه ل به سراوه به گوناته وه

لي بروانه

سه ماي پرچت به پي په تي

خوشه ويستي ئه لاويني

نوشته ي چاوت به سراوه به ترسيكه وه

نه ك وا بروي

له قنج و قيتي رويشتنتا چاوت لي به م

پات هه ل كه وي له ياديكم....

سه ر ده ميك بو خه وي شاييك

له و جمهوره چوپي كيش بوي

نازداره بي ناز ناوه كه ش

روخا به سه ر زه وي له رزه ي ئيشي له شتا.....

گريان ناهيلي بت سرم

پاكت بكه م

داسو كه ره متوي جوتياري

 به هوي مشار

سه ده ي سه نعه ت به كومبايني

نوكي قه له مه كه ت بتاشم

له جمهوري سه ر هه ل بيني

هه نگوين و ژه حر تيكه لاو كه ي

په يكه ره ي عه شق بخولقيني....

                                   پيشكه شه به     جه ليل شه ريفي

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 0:31 توسط آزاد |

ئاوينه

 

به چاوانت بليم ئاوينه

ئه وين ئه بي به حه لقه ي ده روازه ي دلم

چاوه روانيم لي داگير ده كات

به لام كاتي ئه روانم له چاوانت

ئاوينه يكي تر ئه شكيني و ئه ويني كي ترم ره وانه ئه كه ي

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386ساعت 0:29 توسط آزاد |